De twee cijfers aan het begin van het staalnummer geven het koolstofgehalte van staal aan, aangegeven door een paar duizende delen van het gemiddelde koolstofgehalte, zoals 40Cr.

De belangrijkste legeringselementen in staal, behalve individuele microlegeringselementen, worden over het algemeen weergegeven in een paar procent. Wanneer het gemiddelde legeringsgehalte < 1,5%, wordt het staalnummer over het algemeen alleen het elementsymbool aangegeven, zonder het inhoud aan te geven, maar in

Bijzondere omstandigheden die verwarrend zijn, kunnen ook worden aangeduid met het cijfer '1' na het elementaire symbool, zoals het staalnummer '12CrMoV' en '12Cr1MoV', waarbij het voormalige chroomgehalte van 0,4-0,6% is en het laatste is

0,9-1,2%, de rest is hetzelfde. Wanneer het gemiddelde gehalte van legeringselementen ≥1,5%, ≥2,5%, ≥3,5%... moet het gehalte achter het elementsymbool worden aangegeven, dat kan worden uitgedrukt als 2, 3,

4 - Wacht maar. Bijvoorbeeld 18Cr2Ni4WA.

3. vanadium V, titanium Ti, aluminium AL, boor B, zeldzame aarden RE en andere legeringselementen in staal zijn allemaal microlegeringselementen, hoewel het gehalte erg laag is, moet het nog steeds in het staalnummer worden aangegeven. Bijvoorbeeld 20MnVB staal. Vanadium is 0,07-0,12%, boor is 0,001-0,005%.

Het hoogwaardige staal moet 'A' aan het einde van het staalnummer toevoegen om te onderscheiden van het algemene hoogwaardige staal.