Na het lassen van een roestvrijstalen watertank zijn er verschillende graden van oxidatie binnen en buiten de lasnaad en in de buurt van de lasnaad, wat gemakkelijk corrosie veroorzaakt in de roestvrijstalen watertank. Bij het verwerken van roestvrij staal ontstaat een zwarte oxide schil na het walsen, binden, lassen of kunstmatige oppervlaktebehandeling. Deze harde grijze zwarte oxide huid bestaat voornamelijk uit NICR2O4 en NIF, twee EO4-componenten. Vroeger werden fluorwaterstofzuur en stikzuur meestal gebruikt voor het verwijderen van sterke corrosie. Maar deze methode heeft hoge kosten, milieuvervuiling, schadelijk voor het menselijk lichaam, corrosief en andere voordelen, en wordt geleidelijk afgeschaft. Omdat oxidatie in het gekleurde gebied kan worden gezien, is de corrosiesnelheid gerelateerd aan de dikte van de oxidelaag. In vergelijking met de oxidelaag voor het lassen van roestvrij staal is de oxidelaag in het gekleurde gebied dikker en verandert de samenstelling (minder nikkel-chroom), waardoor de lokale corrosiebestendigheid wordt verminderd. Over het algemeen worden roestvrijstalen watertanks gebruikt voor huishoudelijke watertanks, brandweertanks, verzachtingstanks en andere doeleinden, zonder dat de lasnaden moeten worden behandeld. Onder industriële of andere moeilijke omstandigheden is het na het lassen vaak nodig om na het lassen te worden behandeld, zoals zuurwassen en slijpen, om de oxidelaag te verwijderen (kleuren) en de corrosiebestendigheid te herstellen. De gebruikte behandelingsmethoden zijn voornamelijk verdeeld in mechanische en chemische behandeling. Daarnaast zijn er spiegelpolijsten en oppervlaktekleuring. Mechanische behandeling: meestal wordt gebruik gemaakt van mechanische of niet-mechanische vervuilende oppervlakken. Smeerolie kan organische verontreinigingen veroorzaken. Contact met gereedschappen kan veroorzaken anorganische verontreinigingen, zoals buitenlandse ijzerdeeltjes. Over het algemeen kunnen verschillende oppervlaktevereinigingen veroorzaken. Bovendien kan het toevoegen van ijzerdeeltjesvelden leiden tot elektrochemische corrosie. Spotting en elektrochemische corrosie zijn beide lokale corrosie en vereisen eerst waterbehandeling. Daarom vermindert vervuiling van het oppervlak vaak de corrosiebestendigheid van roestvrij staal. Oppervlaktebehandeling: om het oppervlak te behandelen, verkleuring te verwijderen en corrosiebestendigheid te herstellen, zijn er veel nabehandelingsmethoden en middelen. Hier moeten we onderscheid maken tussen chemische en mechanische methoden. Chemische methode: gebruik van verontreinigingsvrije zuurwassen passivatiepast en reguliere temperatuur reiniging met anorganische additieven. Zo het doel van het bleken van de kleur van roestvrij staal te bereiken. Na behandeling lijkt het in principe een donkere kleur. Deze methode is van toepassing op grote complexe producten. Afhankelijk van de complexiteit van roestvrijstalen producten en de verschillende eisen van de gebruiker, kunnen mechanische polijsten, chemische polijsten, elektrochemische polijsten en andere methoden worden gebruikt om de spiegel glans te bereiken. Roestvrijstaalkleuring geeft niet alleen roestvrijstaalproducten verschillende kleuren en verhoogt de diversiteit van het ontwerp, maar verbetert ook de slijtvastheid en corrosiebestendigheid van het product, zoals gechroomde zilveren poederverf. Roestvrij staal heeft uitstekende eigenschappen zoals unieke sterkte, hoge slijtvastheid, uitstekende corrosiebestendigheid en niet gemakkelijk te roesten. Daarom wordt het op grote schaal gebruikt in de chemische industrie, voedingsmiddelenmachines, elektro-mechanische, milieuvriendelijke, huishoudelijke apparaten, huishoudelijke decoratie en decoratie, waardoor mensen een prachtig *** gevoel krijgen. De toepassing en ontwikkeling van roestvrij staal zal steeds breder worden, maar de toepassing en ontwikkeling van roestvrij staal bepaalt grotendeels de ontwikkeling van zijn oppervlaktebehandelingstechnologie. Scsxccom20210809